Feeds:
Berichten
Reacties

Boston update

Op verzoek een nieuwe blog🙂 Ik heb er maar korte stukjes van gemaakt per onderwerp, zodat je kunt lezen wat je interessant vindt.

Werk
Ik heb er bijna zeven weken werken op zitten, wat inhoudt dat ik nog maar drie weken heb of moet. Ligt eraan hoe je het bekijkt. Qua samenwerking is er helaas niet zo veel van terecht gekomen. Ook het uitvoeren van een focusgroep is er niet van gekomen ivm lange ethische commissie procedures hier. Het alternatieve plan: zo veel mogelijk mensen spreken. Helaas valt dat ook niet mee en begraaf ik me gemakkelijk in mijn gewone werk, waar je ook meer resultaat van ziet. Dus het plan voor de komende weken: alsnog proberen zoveel mogelijk contacten leggen en er het beste van hopen🙂

Dipje
Afgelopen weekend was ik er wel even klaar mee en begon ik mijn leven thuis wel te missen. Lekker met mijn vrienden eten en sporten, lekker op de fiets overal naar toe, fijn op een bank zitten ipv op een bureaustoel, etc. Mijn werk schoot ook niet echt op, dus dat hielp ook niet mee. Daarnaast heb ik de ‘belangrijkste’ dingen wel gedaan en gezien in Boston, al zijn er nog genoeg dingen te doen, dus geen zorgen. Gelukkig heb ik mijn energie weer teruggevonden en zie ik het zeker zitten om nog even drie weken te knallen!

New York
Twee weekenden geleden was ik met een collegaatje naar New York. Het was super lekker weer dat weekend, dus dat was fijn. En we hebben ‘alle’ toeristische dingen gedaan: Top of the Rock, Brooklyn Bridge, Broadway Show, Statue of Liberty vanaf de Staten Island Ferry, Wallstreet, 9/11 memorial, Time Square, Central Park, Chelsea Market, en de Highline. Het was erg intensief, maar leuk om alles te zien. New York is zeker een levende stad met een bepaalde energie, maar ik ben er niet verliefd op zoals vele van mijn vrienden😉

Dodgeball
Aankomende dinsdag zijn de finales van dodgeball en daarna is het dus afgelopen. Afgelopen dinsdag in de kroeg (we gaan altijd nog wat drinken na de wedstrijden), noemde de scheidsrechter ons ‘the black horse’ en volgens mijn teamgenoten is dat het beste compliment dat we konden krijgen. Het is zoiets als de underdog, maar dan met talent. Dus in potentie zijn we best goed, maar we missen vooral ervaring😉 En ik was ‘the last one’ volgens de scheidsrechter. Hij heeft blijkbaar allerlei ‘namen’ voor mensen, dus dat was grappig. Het klopt dat ik vaak als laatste over ben, maar dat komt, omdat ze eerst op de mannen mikken, haha.

Footy
Australian Footbal trainingen zijn nu twee keer per week. Het is echt een leuk clubje meiden en een leuke sport. Ik heb ondertussen ook een bitje gekocht, want we begonnen na een tijdje ook met tackelen. Ik ben er nog niet heel goed in, geloof ik, maar ook niet super slecht. Er is in ieder geval 1 meisje wat ik nog niet omver krijg naar links, rechts lukte wel, dus dat is mijn doel voor de komende weken. Aanstaande woensdag gaan we met zijn allen eten en de tactieken voor Montreal bespreken. 9 mei gaan we namelijk op toernooi en dat worden mijn eerste (en enige) wedstrijden: Spannend! Afgelopen training vroegen ze nog maar eens of ik toch niet het hele seizoen wilde blijven🙂

Vakantieplannen
Over drie weken ga ik met pap, mam en Veronique met een camper door Canada rijden. We gaan in ieder geval de Niagara Watervallen bekijken en daarnaast gaan we ook naar New York en naar Boston. De rest van plannen zijn nog in de maak.

 

Ik ben ondertussen ook nog met een andere sport begonnen: Australian Football. Ja, ik weet dat ik niet in Australië ben, maar dit kwam ik toevallig tegen op meetup.com. Dus ik dacht ik ga dat maar eens uitproberen, aangezien het softbal seizoen hier pas eind april begint😦

Ik heb nu twee keer meegedaan en het is echt een leuke sport, en we zijn nog niet eens aan tackelen toegekomen. Tot nu toe hebben we alleen nog maar de bal ‘gehandballed’ en gekickt. Handballen is met je vuist de bal in de gewenste richting slaan en kicken is hem schoppen🙂 Daarnaast is het ook gewoon een leuk groepje meiden. En ze zijn heel blij, omdat hier een aantal teams dicht in de buurt zitten. Lees: New York, Montreal, … wat beiden minstens 4 uur rijden is🙂 10 mei ga ik mee naar een toernooi in Montreal en verder gaan ze me ontvoeren want ze organiseren zelf een toernooi op 21 juni (mijn vlucht terug is de 20e).

Hoe dan ook, elke zaterdag vertrek ik om 8 uur ’s ochtends (tot nu toe 2x na een avondje stappen) om om 9 uur Footy te spelen🙂 Volgende week gaan ze echter ook op woensdag trainen. Oh ja, en de eerste training moesten we ook een fitness test doen en heb ik voor het eerst in mijn leven de piepjes test (shuttle run) gedaan.

Verder ben ik gewoon aan het werk, dus daar valt niet zo veel spannends over te vertellen. En loop ik op zaterdag een beetje door Boston heen. Hieronder nog wat random foto’s🙂

Dodgeball

Afgelopen dinsdag heb ik dus mee gedodgeballd. Voor diegene die het niet kennen, waaronder ik zelf tot een week geleden, het is eigenlijk gewoon trefbal, maar dan met 6 ballen. Ik had me ingeschreven voor het Free Agent Team, of te wel losse mensen die dan samen een team vormen. We moesten om 20:45 uur spelen, maar ik was er als om 19:30 uur. Ik was namelijk nogal aan het stressen, omdat ik twee metro’s (waarvan er één meer een soort boemeltreintje is) moest hebben en een bus.

Daarnaast had ik nog steeds geen Charliecard (= OV-chipkaart), waardoor het reizen met OV er niet gemakkelijker op wordt. Ik had wel al geprobeerd zo’n kaart te bemachtigen, maar het Charliecard loket was telkens dicht als ik er kwam (vrijdagavond en zaterdag overdag). Maar uiteindelijk heb ik er dinsdagavond wel een kunnen kopen in een ‘supermarkt’ bij het busstation🙂 Dus dat is ook weer geregeld.

Hoe dan ook, ik was dus een uur te vroeg, maar met als goede excuus dat ik dan even af kon kijken hoe het moest, dodgeballen. Een ander meisje van mijn team was er ook al, dus we hebben samen onze ogen uitgekeken. Vooral het donkerblauwe team is erg indrukwekkend. Het donkerblauwe team bestaat onder andere uit een supergespierde, grote, getatoeëerde gast, een jongen met erg lang haar en een net zo’n lange baard, een meisje wat uit stand met een spreidsprong over mij heen springt, een kale jongen met scheve tanden, en nog twee anderen die net iets minder indruk op me hebben gemaakt. Oh ja, en ze heten: You gonna learn TA DAY!!!!!!!!!!!! En ja, they are right🙂 Gelukkig hoefde we afgelopen week nog niet tegen hun te spelen, maar ik ben bang dat we er aanstaande dinsdag aan moeten geloven.

Gelukkig kunnen we dat wel aan, want we zijn net begonnen aan onze winning streak🙂 Wat wil zeggen dat we de laatste wedstrijd (van de 10) afgelopen dinsdag gewonnen hebben. Dat was dus een goede afsluiter voordat we naar de kroeg gingen om nog even wat te drinken. Ons team bestaat uit 10 personen, dus dat zijn best wel veel namen om ineens te onthouden. Ik weet vooral dat ik in de kroeg naast een schreeuwlelijk stond die wel hard genoeg praatte, zodat ik het kon horen, maar ook de hele tijd het woord wilde om oninteressante verhalen te vertellen. Volgende keer dus even strategisch ergens anders aan de statafel gaan hangen🙂

Voor zover mijn eerste dodgeball verhaal. Mocht je geïnteresseerd zijn in de regels, laat het me weten, ik ken ze😉 maar ik wilde het verhaal niet nog langer maken. Er staat een filmpje op mijn facebookpagina, mocht je mijn team willen zien verliezen🙂

Verdere updates:
– werken gaat goed, ik slaap lang en veel, en het volgen van Evi’s hardloopschema gaat tot nu toe ook nog goed
– afgelopen woensdagavond met een aantal collega’s uit eten geweest en daarna naar de film 300: Rise of an Empire. Tip: ga er niet heen! Het is alleen maar vechten en veel bloed. Mijn collega’s vonden het wel leuk (jullie mogen zelf conclusies trekken)
– het limiet van mijn creditcard is nu al bereikt
– ik was vanmorgen als eerste op het werk, dus toen heb ik een foto van ons kantoor gemaakt
– vandaag buffalo wings gegeten, een typische Amerikaanse of Boston saus, die een beetje heet, zuur en zoet is en die je in principe overal op kunt doen, maar voornamelijk wordt geserveerd op chicken wings. Het was wel lekker, maar niet om over naar huis te schrijven, al heb ik dat nu dus wel gedaan😉

Ons kantoor. Ik zit daar bij die groene jas. En net als in mijn kantoor in Utrecht hebben ze hier geen kapstok.

Ons kantoor. Ik zit daar bij die groene jas. En net als in mijn kantoor in Utrecht hebben ze ook hier geen kapstok.

Foto’s

Mijn appartement: 81 Park Drive #19, Boston MA 02215

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.


Fenway Park

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.


Boston

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.


St. Patrick’s Day Parade

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

1 week in Boston

Er zijn al weer zoveel verhalen en indrukken, ik weet niet waar ik moet beginnen, want ik wil het vooral niet te lang maken🙂

Ik heb afgelopen week vooral geslapen en gewerkt. Wat betreft dat eerste zit ik nog steeds een beetje in een Nederlands ritme, wat betekent dat ik hier om 20:00 lig te slapen en om 5:00 ’s nachts wakker word, waarna ik me natuurlijk nog wel even lekker omdraai.Wat betreft het werk, het begint al steeds meer te wennen. Verder heb ik ook best wel wat achterstallig werk kunnen verrichten en me rustig op mijn onderzoek hier kunnen oriënteren en dat geeft beide een erg goed gevoel. Verder heb ik mezelf donderdag uitgenodigd voor de lunch en vrijdag vroegen ze of ik weer mee ging. Dus we beginnen al steeds meer aan elkaar te werken. Ik heb echter nog geen foto van het kantoor durven te maken, dus dat houden jullie nog steeds te goed.

Gisterenavond ben ik voor het eerst naar het centrum gegaan. Gewoon om even ergens wat te gaan eten en dat was prima. Vandaag echter met daglicht naar het centrum gelopen over Newburry Street. Mijn eerste doel was
– Forever 21 (kledingwinkel): check, leuke rugzak gekocht en sportkleding (voor Dodgeball, meer daarover later)
– Amerikaans telefoonnummer: check +1 617 480 8584, je kunt me \ ook nog gewoon op mijn Nederlandse nummer whatsappen, maar niet bellen- Lonely Planet/kaart van Boston: niet gelukt
– St. Patricksday accessoires: check🙂

Net heb ik gekookt voor mij en mijn Japanse huisgenootje. Zelf koken ze (Adriana en Atsuko) nooit, maar ze hadden het er wel over gehad dat het zo lekker rook, toen ik afgelopen week aan het koken was🙂 Koken vinden ze hier in Amerika geloof ik sowieso maar een raar concept.

Verder vind ik hier alles vrij normaal en ben ik nog niet typisch Amerikaanse dingen tegen gekomen, of het valt me toch allemaal niet zo op:- Elke deur probeer ik standaard naar de verkeerde kant open te doen. Volgens mij is het hier zo dat verticale stangen betekenen dat je moet trekken en horizontale dat je moet duwen, maar ik weet niet of dat in Nederland anders is, of dat ik het gewoon altijd verkeerd doe.
– Ze verpakken hier alles dubbel. Ook in de supermarkt doen ze standaard twee plastic tasjes om je boodschappen.
– Voetgangersverkeerslichten staan super lang op rood, en 1 seconde op een wit lopend poppetje. Gelukkig mag je hier gewoon door rood lopen. Het devies zoals altijd is: volg de locals.
– Verder kan ik even niets meer bedenken, misschien later nog🙂

Morgen ga ik naar de parade die gehouden wordt voor St. Patricksday (dat is maandag). Misschien ga ik met Adriana (huisgenootje) en anders kan ik een collega sms-en, want die staat waarschijnlijk ergens langs de kant, en anders neem ik gewoon mijn camera mee en ga ik foto’s maken.

Dus genoeg plannen! Later meer.
(Ik word gek van die foto’s en WordPress. Hopelijk ziet het er ook een beetje oke uit op jullie scherm, dit was in ieder geval de beste optie op mijn scherm.)

20140315_132010

Boston Common

20140315_111838

Fenway Park, bij mij achter

20140315_124010

Newburry Street

Boston eerste dag

Gisterenavond ben ik geland in Boston en in plaats van de metro heb ik het mezelf gemakkelijk gemaakt en heb ik me door een taxi voor mijn appartement af laten zetten. Na een vriendelijk welkom van Taylor – soort gebouwbeheerder – ben ik op bed geploft en in slaap gevallen om vervolgens midden in de nacht wakker te worden. Gelukkig doe ik slaaponderzoek, dus was ik zo weer in slaap🙂

Vanmorgen ben ik naar de Universiteit gegaan. Ik had om 10 uur een afspraak met Nicole van de administratie. Ze was heel aardig en behulpzaam, dus de rest van de dag heb ik nog regelmatig met haar op en neer gemaild en ik zit nu midden in het proces van accounts en pasjes aanvragen. Verder was het handig als ik vandaag al bij een ‘clearance meeting’ van het international office kon zijn, dus dat heb ik ook maar meteen gedaan. De Amerikaanse overheid verplicht de universiteiten om ‘ons’ nog eens op onze rechten en plichten te wijzen. Plicht: tussen 15 april 2014 en 15 april 2015 moet ik belasting aangifte doen in Amerika..

Dan nog even iets over het belangrijkste: mijn collega’s/ het lab. Tja, dat vond ik maar lastig. Timothy Bickmore was er vandaag niet, maar morgen is hij er wel als ik het goed begrepen heb. Het bureau in mijn office is ongeveer net zo groot als het bureautje in mijn kamer. We zitten met zijn alle in 1 ruimte, met 10 bureautjes naast elkaar, zonder direct daglicht. Ik maak later nog wel eens een foto dan wordt het wel wat duidelijker, maar dat durfde ik vandaag nog niet🙂 Verder zijn het Computer Science mensen: lees, de helft zegt niets als ze binnenkomen na 11:00 uur en komt zich ook niet even voorstellen, ze gaan lunchen zonder te vragen of je meegaat, bieden je geen koffie of thee aan, ook niet als je het ze direct vraagt (je moet je eigen thee meenemen en een eigen mok). Tot nu toe heeft vooral Lin me geholpen, ze is de Research Project Coordinator. Verder gaat het er ongeveer hetzelfde aan toe als in Delft (alle info heb ik van Lin): 1 keer in de week een groepsmeeting (20 maart moet ik een presentatie geven) en 1 keer in de week een 1-op-1 meeting met Tim. Ik weet alleen niet of hij ook tijd voor mij gaat hebben, maar dat merken we snel genoeg. Daarnaast blijkt Tim streng, maar een goed persoon te zijn, waar ze wel ontzag voor hebben, zo is mij toevertrouwd. Ik ben benieuwd ;-p  Oh ja, en hij is heel excited dat ik er ben🙂

En om nog even heel Nederlands af te sluiten hier wat weer foto’s:

Voordeur appartement Park

Boston

Over anderhalve week vertrek ik voor 3,5 maand naar Boston. Ik zal daar onderzoek gaan doen naar het motiveren van mensen op het moment dat ze ook daadwerkelijk iets moeten doen. Denk bijvoorbeeld aan het uit bed gaan in het midden van de nacht als je meer dan 20 minuten wakker ligt. Een virtuele coach op je telefoon zou je dan op de een of andere manier kunnen motiveren om ook echt te doen wat op de lange termijn goed voor je is; uit bed gaan.

Later vast meer over het onderzoek. Nu ben ik nog vooral bezig met de voorbereidingen. Het duurde lang om een visum te krijgen, maar uiteindelijk had ik hem vorige week vrijdag binnen. Afgelopen maandag dus een vlucht kunnen uitzoeken en nu is alles wat concreter🙂 Nu alleen nog huisvesting regelen en de rest komt vanzelf wel als ik daar ben.

Mijn plan is om om deze blog weer af en toe wat te schrijven. Vooral omdat je je in een ander land in het begin over van alles en nog wat verbaast, maar wat je dan weer vrij snel normaal vindt. Het wordt dus geen uitgebreid en compleet reisverslag, maar gewoon willekeurige berichten als ik zin en tijd heb🙂

Boston